Van overleven naar leven: hoe ik vrij werd in mijn denken
Afgelopen week kreeg ik een prachtige vraag: “Hoe is het jou gelukt om zo vrij te worden in je denken?”
Een vraag die me even bewust maakte van waar het allemaal lang geleden door begon.
Ik vertelde dat ik ben opgegroeid in een onveilige omgeving. Op mijn twintigste stapte ik volledig uit die situatie. Dat voelde als bevrijding. En toch ontdekte ik rond mijn vierentwintigste dat ik helemaal niet vrij was.
Mijn omstandigheden waren veranderd, maar mijn binnenwereld niet! Ik leefde nog steeds in overleefstand.
Hoe herken je dat je in je hoofd leeft?
Misschien herken je dit:
- De klok is altijd aanwezig. Je bent je bijna obsessief bewust van tijd. Hoe laat is het? Hoe lang nog? Red ik het wel?
- Alles wordt overdacht. Alsof je vastzit in een draaikolk van gedachten waar geen uitknop op zit. Als iets niet lukt, draait je hoofd overuren. Hoe moet ik dit oplossen? Wat zal een ander denken? Heb ik het wel goed gedaan?
- Alles wordt langs een lat van goed en fout gelegd: Goed voelt als veiligheid. Fout voelt als gevaar.
- Je lichaam doet mee in dat verhaal. Je ademhaling zit hoog, vaak rond je hart. Geen volledige, diepe ademhaling. Alsof er letterlijk geen ruimte is. En gedurende de dag worden je voeten steeds kouder. Tegen de avond kun je de wereld bijna bevriezen met je voeten.
Dat is leven vanuit je hoofd.
Dat is leven in controle.
Dat is overleven.
Het echte proces begon pas daarna
Rond mijn vierentwintigste besloot ik dat het anders moest. Ik startte met een coach. In de jaren daarna breidde dat team zich uit. Want herstellen betekent niet alleen praten. Het betekent opnieuw leren leven. Met je hart.
Ik ontdekte dat het niet alleen ging om inzicht, maar ook om het ‘opschonen’ van mijn zenuwstelsel. Mijn systeem stond continu aan. Alsof er nog steeds gevaar dreigde.
Naast coaching werd regressietherapie een belangrijke verdieping in mijn verwerkingsproces. Oude ervaringen die nog vastzaten, mochten alsnog gevoeld en losgelaten worden.
Maar misschien wel net zo belangrijk was creativiteit. Gevoelens hebben een uitlaatklep nodig.
Voor mij zat dat in:
- Meditatie
- Schrijven
- Schilderen
- Sporten
Niet om iets te presteren. Maar om ruimte te maken.
Tegenwoordig start ik mijn dag met ongeveer dertig minuten meditatie. Op een zachte manier vindt er zelfreflectie plaats. Het is geen verwerking meer van een ver verleden. Het is een bewust moment.
- Wie ben ik vandaag?
- Waar ben ik?
- Hoe voel ik me?
- En kan ik mezelf in volledigheid omarmen?
Het besefmoment
Ik kan je niet precies vertellen wanneer ik uit mijn hoofd ben gestapt en meer in balans met mijn hart ben gaan leven.
Er was geen duidelijke overgang. Totdat ik jaren later als EHBO’er aanwezig was bij een sportevenement. Het was een intensieve dag die veel denkvermogen vroeg. Aan het einde van de dag had ik knallende hoofdpijn. En ineens wist ik het. Dit is niet meer mijn standaard!
Vroeger leefde ik élke dag zo. Dat kostte me geen hoofdpijn, dat was mijn normale staat van zijn. Nu voelde het uitzonderlijk om in dat hoofd te zitten.
Ik leefde met mijn hart. En dat verschil voelde als vrijheid.
Vrij denken is een gevolg, geen doel.
Niet meer in je hoofd zitten klinkt als een doel. Maar het is geen trucje. Het is geen knop die je omzet.
Het is het resultaat van:
- Verwerken
- Veiligheid opbouwen in jezelf
- Je zenuwstelsel tot rust brengen
- Oude overtuigingen loslaten
- Jezelf opnieuw leren vertrouwen
Persoonlijke ontwikkeling is geen exacte wetenschap. Het is geen rechte lijn. Het is een beweging. Een ritme van werken, ontspannen, beseffen, omarmen en loslaten.
En soms zie je pas jaren later hoe ver je eigenlijk al bent gekomen.
En nu jij
Hoe gaat het met jou?
- Heb jij een volledige ademhaling? Of zit je adem hoog in je borst?
- Lukt het jou om oordeelvrij naar jezelf te kijken? Of leg je jezelf nog dagelijks langs een lat van goed en fout?
- Kun je jezelf echt omarmen? Ook in je onzekerheid? Ook in je imperfectie?
Vrijheid begint niet met groter denken.
Maar met zachter worden.
Voor jezelf.
