Het leven leven, het leven vieren, het leven ontdekken.
Ik voel me dankbaar. Iedere dag, ieder moment.
Ik vier het leven niet met wilde feestjes, maar in innerlijke rust. Het is een groot feest in mij. Er is altijd muziek, altijd ritme, altijd ruimte om de vogels te horen en de wind te voelen waaien.
En nee, het leven is niet altijd mooi. Het gooit regelmatig curve ballen, kent obstakels en groeipijnen. En toch voel ik me dankbaar en vrij. En ja, ook dan zul je vaak een lach op mijn gezicht zien.
Die lach was ooit een masker. Een manier om geen vragen te krijgen. Geen vragen waar ik geen antwoord op kon of mocht geven. Mijn pijn droeg ik verborgen in mij. Zo begon mijn leven: geen stralende ogen, geen oprechte lach, geen onbezorgd rondhuppelen om de wereld te ontdekken.
Er kwam een moment dat ik koos. Voor leven. Voor losbreken. Voor groot verzet. Voor mezelf.
Ik bevrijdde mij uit de situatie, maar: jezelf bevrijden is niet hetzelfde als vrij zijn.
Als jongvolwassene liep ik keihard tegen mijn eigen muur aan. Een muur die mij had beschermd. Een muur waarin alle pijn, angst en emoties nog steeds opgesloten zaten. Ja, ik was bevrijd, maar ik was niet vrij. Alles in mij zat nog net zo gevangen als in mijn jeugd. Mijn denken en doen waren volledig gericht op overleven, niet op leven.
Vanaf dat moment begon mijn herstel.
Herstellen doe je zelf, maar niemand hoeft het wiel alleen uit te vinden. En eerlijk is eerlijk: ik wist ook niet waar ik moest beginnen.
Mijn eerste stappen gingen richting de reguliere zorg. De huisarts wilde me slaappillen geven. De psycholoog vond het niet nodig om bepaalde onderwerpen te bespreken die ik juist wél aandroeg. Hoewel ik weinig wist en nauwelijks kon voelen, voelde ik direct een diep verzet tegen de pillen. Verstoppen en wegduwen had ik al zo lang gedaan. Dat nu doen met medicatie voelde als een keiharde nee.
De psycholoog hield ik drie sessies vol. Ik voelde me niet gezien en niet gehoord. Ook dát was lang genoeg gebeurd.
Ik wilde me niet meer zo voelen. Niet vanbinnen en niet in contact met anderen. Hiermee zeg ik niet dat reguliere zorg niet goed is, het was op dat moment niet passend voor mij en ik creëerde mijn eigen team. Deels regulier, deels alternatief. En een heel belangrijk onderdeel hadden ze gemeen: Ik werd gezien en gehoord voor wie ik ben en hoe mijn proces verliep. Het is een tip die ik iedereen meegeef: Wie jouw ook bijstaat, zorg dat het aansluit, zorg dat het past bij wie jij bent en wat jij nodig hebt.
Het eerste jaar was heel zwaar. Ik had nauwelijks energie. Ik was simpelweg moegestreden van het overleven en wist niet hoe ik moest leven.
Precies een jaar later zei mijn therapeut: “Ik denk niet dat we nog maandelijks hoeven af te spreken. Voel maar wanneer jij eraan toe bent.”
Oprecht schrok ik. Was ik hier al klaar voor?
Ja. Dat was ik.
Ik begon steeds meer leven en vrijheid te voelen. Mijn groei ging door. Soms rustig, soms razendsnel, soms via een diep dal, al was het nooit meer zo diep als de eerste keer. Ik leerde al mijn emoties omarmen: huilen, lachen, boos zijn, ontspannen. Alles mocht er zijn. Alle emoties werden even belangrijk.
Mijn leven is geweldig. Ook met groeipijnen.
Dan lach en huil ik. Dan ben ik soms even boos. Maar bovenal ben ik dankbaar. Zelfs in die weken geniet ik: van vrij wakker worden, van de vogels buiten, van de muziek in mij, van de rust en vrede in en om mij.
Ben ik nog steeds aan het herstellen? Nee, soms komt er een flintertje de hoek om, maar groeien blijven we als mens doen. Het maakt niet uit hoe jong of oud je bent, waar je woont, hoe je leven eruit ziet. Als je klaar bent, mag je gaan, dus ik ben heel blij dat ik nog lekker groei en ontwikkel en net als ieder ander zo af en toe groeipijnen ervaar.
Sinds 2011 heb ik mijn eigen coachings- en trainingspraktijk. Ik begeleid mensen in persoonlijke ontwikkeling en groei, en in trauma- en rouwverwerking.
Wat ik meebreng in mijn werk is geen theorie alleen. Het is doorleefde ervaring. Ik weet hoe het voelt om vast te zitten. Ik weet hoe het is om te overleven. En ik weet hoe vrijheid groeit: stap voor stap, op je eigen tempo.
In mijn werk is er ruimte. Ruimte om gehoord te worden. Ruimte om te zijn wie je bent, zonder oordeel. Ik begrijp dat iedereen zijn eigen ritme en timing heeft. Groei laat zich niet afdwingen.
Ik hoor vaak mensen denken: niemand is zonder oordeel.
Maar dat is echt niet waar. Vaak is het oordeel er vooral van binnen. Mensen oordelen over zichzelf en denken alvast voor een ander. Dat is niet nodig. Je hoeft niet voor een ander te denken. En je hoeft jezelf niet te beoordelen.
Vraag twintig mensen naar hun ontbijtritueel en je krijgt twintig verschillende antwoorden. En ze zijn allemaal goed. Als je dát beseft, verdwijnt de noodzaak om te oordelen. Niet over jezelf. Niet over een ander.
Ben je ergens niet gelukkig, bijvoorbeeld in jezelf of in je verbindingen, dan is het tijd voor actie, tijd voor groei. Niet voor oordeel.
Het is mooi en waardevol dat ik anderen mag bijstaan in hun ontwikkeling. Dat ik een helpende hand mag zijn in groei, loslaten en heling. Ik ben één van de wielen, niet de bestuurder.
Mijn werk als trainer en coach, zeker in trauma- en rouwverwerking, komt vaak op het moment dat iemand klaar is om écht vrij te zijn in denken en doen. Dat is vaak jaren na een gebeurtenis. Vaak ook in een fase waarin het leven ogenschijnlijk klopt en veilig is. Juist dan ontstaat ruimte voor echte verdieping.
Sinds oktober werk ik daarnaast als gastvrouw ervaringsdeskundige bij Filomena Hart van Brabant. Daar mag ik mensen bijstaan aan het begin van hun proces, net voor en net na bevrijding. Het voelt bijzonder dat het begin van mijn eigen leven en de drang naar vrij zijn, nu zo’n betekenisvolle bijdrage mag leveren aan dat van anderen.
Het leven is geweldig mooi en ik voel me intens dankbaar.
