Van houten Klaas naar dans Marieke

Afgelopen zondag was het zover: Mijn eerste dansles Les Mills Dance. Ik denk dat ik niet helemaal de gebruikelijke kleding aan had, want ik stond als enige in korte broek. Geen idee waarom iedereen lang droeg, maar gezien ik vaak mijn eigen wijsje zing én ik geen reden zie om een lange broek te gaan dragen, blijf ik bij mijn eigen keuze.

De les begon al goed: "Je mag nu aansluiten hoor, maar we zijn bijna klaar met deze serie. In november starten we een nieuwe serie danspassen..." Ik denk er even over na en bedenk dan: Misschien steek ik er nu al wat van op, kan ik in november vast gebruiken!

Van links naar rechts, naar voren, achteren, armen zwaaiend, klappend, springend. Ik hoor termen voorbij komen over passen Rumba, cha cha cha en nog iets.... En ik denk alleen maar: Wattes? Natuurlijk heb ik van de termen gehoord, maar heel eerlijk: Als ik denk dat ik mee naar rechts ga, loop ik schuin naar voren. Als de anderen gezellig een paar snelle passen doen, struikel ik over mijn eigen benen.... Oh, ja en die armen moesten ook nog iets doen....

Ik kan je zeggen: Ik heb hartelijk om jezelf gelachen! En dat lachen, dat is al een vorm van aanmoediging. Jezelf toestaan om te leren, te vallen en weer op te staan en de lol van het leven te voelen. Plezier werkt helend.

En er waren ook hoopvolle momenten. Bewegingen die ik al kan, ken, alleen nu op ritme. Dat is echt lekker! Als of het hele lichaam ritmisch aan het genieten is. Helaas waren het steeds maar 5 passen in een totale combinatie die ik verder niet kende. En toch geeft het hoop en plezier en trots. Dit is wat het aanmoedigen van jezelf voelt als: je ziet wat je wel kunt, en je accepteert wat je nog niet kunt zonder jezelf af te kraken.

Kijk, in mijn leven zijn er zware beschadigingen ontstaan in mijn rug en zenuwen door mijn jeugd. Tot ergens mijn zevende jaar kan ik mij herinneren dat ik dol was op dansen en er ook goed in was. Ik was niet het type prima ballerina, maar alle andere dansen vond ik echt geweldig. Had toen nog weinig naam in mijn brein. Dansen vond ik gewoon echt heel leuk.

Vervolgens is mijn rug en zijn mijn zenuwen beschadigd door bewust toedoen van een ander. Ja, het beestje mag gewoon bij de naam genoemd worden: kindermarteling. Structureel. Bewust. Jarenlang.

Maar hier is wat ze niet konden: me breken. Ze hebben het geprobeerd, maar ik ben niet gebroken.

Vervolgens kon ik geen ritme meer voelen. Ik was al blij dat ik basisbewegingen nog kon maken. Later ontmoette ik allerlei zogenaamd intelligente mensen met kennis over het lichaam. Maar ze zagen nooit wat er aan de hand was.

Zo'n 17 jaar geleden zei een arts: "Wees blij dat je nog kunt lopen."

Ja, daar was ik zeker heel blij mee. Dat was een fase waarin ik 100 meter kon lopen om vervolgens een uur plat te liggen. Op dat moment was dat het maximaal haalbare, maar niets heeft een permanente vaste staat.

Als ik naar iedereen geluisterd had, dan was ik nu niet waar ik nu ben. Dan was ik nooit gaan kickboksen, had ik niet genoten van geweldige activiteiten. Dan had ik al jaren zitten verdorren achter de geraniums.

En nee, ik ben daar niet boos over. Mensen kunnen nog zoveel zeggen, maar diep in mij voel ik alle kansen en mogelijkheden. En woorden om me te beperken? Dat zijn alleen maar woorden van stimulans om ervoor te gaan. Dat is mijn keuze. Dat is mijn aanmoediging aan mezelf.

Dit is waarom ik coach en trainer in transformatieprocessen ben. Ik geloof met heel mijn hart dat iedereen de Architect van zijn eigen leven mag zijn. Laat niemand vertellen dat iets niet kan. Als jij het voelt dat het in je zit, dan is het ook zo. Laat je niet remmen.

4 jaar geleden kon ik eindelijk gaan revalideren. Ik leerde opnieuw mijn lichaam gebruiken, maar ik leerde ook dat het mogelijk is om zenuwen te laten herstellen. Het was een openbaring, die ik met twee handen heb aangegrepen. Alles kan optimaal functioneren als de belasting van het verleden maar losgelaten wordt in de zenuwen en alles de juiste aandacht krijgt om te groeien.

En nu ben ik op een heel grappig punt beland: Zeker 80% van de zenuwen zijn hersteld, misschien zelfs wel meer. Alleen mijn brein heeft door de jonge leeftijd waarin alle schade is ontstaan, nooit geleerd om aan te sturen. Dat ben ik nu aan het leren. Met fysio, met uitdagingen aangaan. Met dansen.

Begin 2026 voelde ik: Ik mag weer gaan hardlopen en dansen. Sinds juli ben ik aan het hardlopen. 2 minuten hardlopen, 4 minuten gewoon lopen en dat herhalen. Het is geen marathon. Het is een begin. En het is mijn begin.

Het andere doel was dansen. Ik had de afgelopen maanden al 2× kort dansen aangeraakt, en nu was ik klaar om echt te springen.... Oh nee, echt te dansen.

En daar zit ik dan: In korte broek, stroop de danspas Cha Cha Cha in elkaar, struikel over mijn voeten, en toch ... toch juich ik voor mezelf.

Want dat is het geheim: Ik juich voor iedereen inclusief mezelf.

Het andere geheim: Het is 2 dagen sinds mijn eerste dansles en mijn benen zijn nog steeds aan het bijkomen. Hihi...

#dansen #ArchitectVanHetLeven #DromenLeven #EigenKracht #GeloofInJezelf #Proud2bMe #Love2bOne #Transformatie #Coach #Trainer #SchrijfChallenge

PS. Dit is minicolumn nummer 9 in de rij van de schrijfchallenge Jeanette Benschop om weer de lol van het schrijven te krijgen. Iedere dag de timer op 30 minuten en schrijven maar. Doe je mee?